اهمال‌کاری چیست؟
- نویسنده
- تحریریه
- انتشار
- زمان مطالعه
- ۱۶ دقیقه مطالعه
اهمال‌کاری یعنی به تعویق انداختن داوطلبانه کاری که قصد انجامش را داریم، با اینکه می‌دانیم این تأخیر احتمالاً به ضرر خودمان تمام می‌شود. به زبان ساده، اهمال‌کاری بیشتر مشکل تنظیم هیجان است تا مشکل مدیریت زمان.
این تعریف را پیرس استیل (Piers Steel) در مرور پژوهشی معروف خود در سال ۲۰۰۷ به کار برد و سه جزء دارد: کار برای ما مهم است، تأخیر به انتخاب خودمان است و از پیامد بدش آگاهیم.
پژوهش‌های فوشیا سیروآ (Fuschia Sirois) و تیموتی پیکل (Timothy Pychyl) نشان می‌دهد ریشه اصلی اهمال‌کاری معمولاً کمبود وقت یا نداشتن برنامه نیست. کاری را عقب می‌اندازیم چون فکر کردن به آن احساسی ناخوشایند مثل ملال، اضطراب، سردرگمی یا ترس از شکست ایجاد می‌کند و تعویق، ساده‌ترین راه خلاص شدن فوری از این احساس است.
تعریف دقیق اهمال‌کاری و مرز آن با تأخیر عادی
هر تأخیری اهمال‌کاری نیست. بسیاری از کارها را به دلیل درست عقب می‌اندازیم: اطلاعات کافی نداریم، کار مهم‌تری پیش آمده یا صبر کردن واقعاً نتیجه بهتری می‌دهد. پژوهشگران این نوع را «تأخیر هدفمند» یا تأخیر راهبردی می‌نامند.
آنچه اهمال‌کاری را از این تأخیرها جدا می‌کند، ناهماهنگی میان قصد و عمل است. فرد می‌خواهد کار را انجام دهد، زمانش را هم دارد، دلیل موجهی برای تأخیر ندارد و باز هم آن را کنار می‌گذارد.
نشانه دیگر، احساسی است که همراه آن می‌آید. تأخیر هدفمند معمولاً آرامش‌بخش است، چون تصمیمی آگاهانه گرفته‌ایم. اهمال‌کاری اغلب با احساس گناه، سرزنش خود و نگرانی مبهم همراه است و ذهن فرد مدام به کار عقب‌افتاده برمی‌گردد.
| ویژگی | اهمال‌کاری | تأخیر هدفمند | تنبلی |
|---|---|---|---|
| قصد انجام کار | وجود دارد | وجود دارد | معمولاً وجود ندارد |
| دلیل تأخیر | فرار از احساس ناخوشایند مرتبط با کار | دلیل عملی و قابل دفاع | بی‌میلی کلی به صرف انرژی |
| احساس همراه | گناه، اضطراب، سرزنش خود | آرامش یا بی‌تفاوتی | معمولاً بی‌تفاوتی |
| فعالیت در زمان تأخیر | اغلب مشغول کارهای دیگر، حتی کارهای مفید | انجام کار مهم‌تر یا جمع‌آوری اطلاعات | استراحت یا بی‌کاری |
| پیامد معمول | فشار روانی بیشتر و کیفیت کمتر | تصمیم یا نتیجه بهتر | بسته به موقعیت |
نکته مهم جدول این است که اهمال‌کار الزاماً بی‌کار نیست. بسیاری در همان ساعتی که باید گزارش بنویسند، اتاق را مرتب می‌کنند، ایمیل‌ها را جواب می‌دهند یا کار کوچک دیگری انجام می‌دهند. این کارها حس مفید بودن می‌دهند و هم‌زمان فرد را از رویارویی با کار اصلی دور نگه می‌دارند.
چرا اهمال‌کاری مشکل مدیریت احساس است
دیدگاه رایج این است که اهمال‌کار آدمی بی‌برنامه یا بی‌اراده است. سیروآ و پیکل در مقاله‌ای که در سال ۲۰۱۳ منتشر کردند، تصویر دیگری ارائه دادند و اهمال‌کاری را «اولویت دادن به تنظیم کوتاه‌مدت خُلق» توصیف کردند.
بر اساس این دیدگاه، وقتی کاری احساس بدی در ما ایجاد می‌کند، ذهن دنبال راهی برای کم کردن فوری آن احساس است. کنار گذاشتن کار سریع‌ترین راه است و به محض اینکه تصمیم می‌گیریم آن را بعداً انجام دهیم، حال‌مان کمی بهتر می‌شود.
چرخه تسکین کوتاه‌مدت
این بهتر شدن حال، خودش یک پاداش است. هر بار که تعویق ناراحتی را کم می‌کند، مغز یاد می‌گیرد در موقعیت مشابه همین کار را تکرار کند و اهمال‌کاری به‌تدریج به یک الگوی تکرارشونده تبدیل می‌شود.
مشکل اینجاست که احساس ناخوشایند از بین نمی‌رود و فقط عقب می‌افتد. کار همچنان باقی است، زمان کمتر شده و احساس گناه و سرزنش خود هم به احساس اولیه اضافه شده است. این احساسات تازه کار را ناخوشایندتر می‌کنند و احتمال تعویق دوباره را بالا می‌برند.
آزمایشی که نقش احساس را نشان داد
یکی از شواهد روشن، پژوهش دایان تایس (Dianne Tice) و همکارانش در سال ۲۰۰۱ است. در این آزمایش، شرکت‌کنندگانی که حال بدی داشتند، بیشتر از دیگران کار لازم را به تعویق انداختند و به فعالیت‌های سرگرم‌کننده روی آوردند.
اما وقتی به گروهی از آن‌ها گفته شد که حال‌شان تا مدتی تغییر نمی‌کند و سرگرمی کمکی به بهتر شدنش نمی‌کند، این تعویق دیده نشد. یعنی افراد کار را به امید بهتر شدن حال‌شان عقب می‌انداختند. عنوان پژوهش هم همین ایده را خلاصه می‌کرد: وقتی حال بدی داریم، رفع ناراحتی بر کنترل تکانه مقدم می‌شود.
خود آینده، یک غریبه
بخش دیگری از توضیح سیروآ و پیکل به رابطه ما با «خود آینده» مربوط است. وقتی کاری را به فردا می‌سپاریم، در واقع بار آن را روی دوش نسخه آینده خودمان می‌گذاریم.
پژوهش‌های هال هرشفیلد (Hal Hershfield) نشان داده است که بسیاری از افراد خود آینده‌شان را از نظر ذهنی کمی شبیه یک فرد دیگر تصور می‌کنند. هرچه این فاصله ذهنی بیشتر باشد، منتقل کردن هزینه‌ها به او راحت‌تر است.
پژوهش‌های بعدی در گروه پیکل نیز پیوستگی کمتر با خود آینده را با اهمال‌کاری بیشتر مرتبط یافته‌اند. جمله آشنای «فردا حوصله‌اش را دارم» دقیقاً همین خوش‌بینی به خود آینده است.
کدام کارها بیشتر عقب می‌افتند
اگر اهمال‌کاری فرار از احساس ناخوشایند است، ویژگی‌های خود کار هم اهمیت دارد. پیکل در کتاب «حل معمای اهمال‌کاری» (Solving the Procrastination Puzzle) هفت ویژگی برشمرده است که کار را ناخوشایندتر می‌کنند و احتمال تعویق آن را بالا می‌برند. شناختن آن‌ها نشان می‌دهد کدام بخش کار دقیقاً ما را پس می‌زند.
| ویژگی کار | احساسی که ایجاد می‌کند | مثال | راه کم کردن آن |
|---|---|---|---|
| کسل‌کننده | ملال | وارد کردن داده‌ها در جدول | ترکیب با موسیقی یا تعیین بازه کوتاه |
| ناامیدکننده | کلافگی | رفع خطای نرم‌افزاری که پیدا نمی‌شود | تعیین زمان توقف و کمک گرفتن |
| دشوار | ترس از ناتوانی | نوشتن فصل اول پایان‌نامه | شکستن کار به گام‌های کوچک |
| مبهم | سردرگمی | «روی پروژه کار کنم» | تعریف دقیق اولین قدم فیزیکی |
| بی‌ساختار | ندانستن از کجا شروع کنم | مرتب کردن کل خانه | ساختن فهرست و ترتیب انجام |
| بدون پاداش درونی | بی‌انگیزگی | پر کردن فرم‌های اداری | افزودن پاداش کوچک بعد از انجام |
| بی‌معنا از نظر شخصی | بی‌ربط بودن کار به ارزش‌های فرد | تکلیفی که هدفش روشن نیست | پیدا کردن ارتباط کار با هدفی که برایمان مهم است |
در عمل، بیشتر کارهایی که عقب می‌افتند چند ویژگی از این فهرست را با هم دارند. نوشتن یک گزارش کاری ممکن است هم مبهم باشد، هم دشوار و هم بدون پاداش درونی. هرچه این ویژگی‌ها بیشتر باشند، احساس ناخوشایند قوی‌تر و میل به تعویق بیشتر است.
یک قاعده سرانگشتی کاربردی: اگر کاری را سه بار پشت سر هم عقب انداختید، مشکل احتمالاً کمبود وقت نیست. به جای جابه‌جا کردن دوباره آن در تقویم، از روی همین جدول ببینید کدام ویژگی کار شما را پس می‌زند و فقط همان را اصلاح کنید.
عوامل فردی که اهمال‌کاری را تشدید می‌کنند
برخی ویژگی‌های فردی هم با اهمال‌کاری بیشتر همراه است. مرور پژوهشی استیل در سال ۲۰۰۷ که صدها مطالعه را جمع‌بندی کرد، نشان داد قوی‌ترین و پایدارترین پیش‌بینی‌کننده‌های اهمال‌کاری عبارت‌اند از:
- تکانشگری: تمایل به عمل بر اساس میل لحظه‌ای و حواس‌پرتی سریع
- وجدان‌مندی پایین: ضعف در نظم، پیگیری و خودکنترلی، که یکی از پنج ویژگی بزرگ شخصیت است
- بیزاری از کار: ناخوشایند بودن خود کار برای فرد
- خودکارآمدی پایین: باور ضعیف به توانایی انجام موفق کار
- فاصله زمانی تا پاداش: هرچه نتیجه کار دورتر باشد، احتمال تعویق بیشتر است
سن هم نقش دارد. در یک پیمایش معرف از جمعیت آلمان (بویتل و همکاران، ۲۰۱۶) با حدود ۲۵۰۰ نفر بین ۱۴ تا ۹۵ سال، اهمال‌کاری در گروه ۱۴ تا ۲۹ سال از همه بیشتر بود. فقط در همین گروه سنی، مردان بیشتر از زنان اهمال‌کاری می‌کردند.
نکته جالب دیگر مرور استیل این بود که رابطه کمال‌گرایی با اهمال‌کاری، برخلاف تصور رایج، ضعیف و ناپایدار است. پژوهش‌های بعدی نشان داده‌اند نوع خاصی از کمال‌گرایی، یعنی نگرانی شدید از اشتباه و ارزیابی منفی دیگران، بیشتر از میل به استاندارد بالا با اهمال‌کاری مرتبط است.
استیل و کُرنلیوس کونیگ (Cornelius König) همچنین «نظریه انگیزش زمانی» را مطرح کردند. طبق این نظریه، انگیزه ما برای انجام یک کار به انتظار موفقیت و ارزش پاداش بستگی دارد و با تکانشگری و فاصله زمانی تا پاداش کاهش پیدا می‌کند.
به همین دلیل با نزدیک شدن مهلت ناگهان انگیزه پیدا می‌کنیم: با کم شدن فاصله زمانی، ارزش ذهنی کار بالا می‌رود.
اهمال‌کاری چه هزینه‌ای دارد
بسیاری می‌گویند زیر فشار مهلت بهتر کار می‌کنند، اما شواهد پژوهشی از این باور پشتیبانی نمی‌کند. تایس و روی باومایستر (Roy Baumeister) در پژوهشی که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد، دانشجویان را در طول یک ترم دنبال کردند.
دانشجویان اهمال‌کار در اوایل ترم استرس و علائم بیماری کمتری گزارش کردند، اما در پایان ترم وضعیت برعکس شد: استرس و بیماری بیشتر و نمره‌های پایین‌تر. اهمال‌کاری آرامش کوتاه‌مدت را با هزینه بلندمدت معامله می‌کند.
همین الگو در عادت آشنای «شب امتحانی» خواندن هم دیده می‌شود. فشرده خواندن در یک شب شاید برای گذراندن امتحان فردا کافی باشد، اما مرور پژوهشی سپدا (Cepeda) و همکاران در سال ۲۰۰۶ روی صدها آزمایش نشان داد مطالعه در چند نوبت پراکنده، مطالب را بهتر از مطالعه فشرده در حافظه نگه می‌دارد.
پژوهش‌های سیروآ و همکارانش درباره سلامت نشان می‌دهد اهمال‌کاری مزمن با استرس بیشتر و رفتارهای سلامت ضعیف‌تر همراه است، مثلاً عقب انداختن مراجعه به پزشک، ورزش یا رسیدگی به علائم بیماری.
یک پژوهش طولی در سوئد (یوهانسون و همکاران، ۲۰۲۳) حدود ۳۵۰۰ دانشجو را دنبال کرد. اهمال‌کاری بیشتر با علائم شدیدتر افسردگی، اضطراب و استرس، خواب بدتر، تحرک کمتر، تنهایی و مشکلات مالی در ۹ ماه بعد همراه بود.
بیشتر این پژوهش‌ها همبستگی را نشان می‌دهند و نمی‌توان با قطعیت گفت اهمال‌کاری علت مستقیم این مشکلات است. اما الگوی کلی در پژوهش‌های مختلف تکرار شده است.
هزینه‌های رایج اهمال‌کاری را می‌توان در چند دسته خلاصه کرد:
- کاهش کیفیت کار به دلیل فرصت کم برای بازبینی
- استرس و اضطراب انباشته‌شده در روزهای نزدیک به مهلت
- احساس گناه و سرزنش خود که اعتمادبه‌نفس را فرسوده می‌کند
- عقب افتادن کارهای مربوط به سلامت، مالی و روابط که مهلت مشخصی ندارند
- آسیب به اعتماد دیگران در محیط کار و خانواده
دسته چهارم اهمیت ویژه‌ای دارد. کارهایی مثل چکاپ پزشکی، پس‌انداز یا گفت‌وگوی دشوار با یک عزیز مهلت بیرونی ندارند و ممکن است سال‌ها عقب بیفتند، چون هیچ مهلتی آن‌ها را به جلو هل نمی‌دهد.
چطور از اهمال‌کاری بیرون بیاییم
اگر اهمال‌کاری مشکل مدیریت احساس است، راه‌حل هم باید به احساس بپردازد. برنامه‌ریزی دقیق‌تر یا تقویم رنگی به‌تنهایی کافی نیست، چون مشکل اصلی نداشتن برنامه نبود. روش‌های زیر بر پایه پژوهش‌های موجودند و بیشترشان را از همین امروز می‌توان امتحان کرد.
گام‌های عملی برای شروع کار عقب‌افتاده
- احساس را نام‌گذاری کنید. وقتی دیدید کاری را عقب می‌اندازید، مکث کنید و بپرسید چه احساسی دارید: ملال، ترس، سردرگمی یا کلافگی. نام بردن از احساس، آن را از ناراحتی مبهم به چیزی قابل شناسایی تبدیل می‌کند.
- ویژگی ناخوشایند کار را پیدا کنید. با کمک جدول ویژگی‌های کار، ببینید کدام جنبه شما را پس می‌زند. راه‌حل کار مبهم با راه‌حل کار کسل‌کننده فرق می‌کند.
- اولین قدم فیزیکی را تعریف کنید. پیکل تأکید می‌کند که به جای کل کار، فقط به قدم بعدی فکر کنید. «نوشتن گزارش» مبهم است. «باز کردن فایل و نوشتن عنوان‌ها» یک قدم مشخص است.
- قرار شروع کوتاه بگذارید. به خودتان قول بدهید فقط ده دقیقه روی کار بمانید و اجازه داشته باشید بعد از آن دست بکشید. سخت‌ترین بخش معمولاً شروع است و پس از آن احساس ناخوشایند کمتر می‌شود. خطای رایج این است که این ده دقیقه صرف کارهای حاشیه‌ای مثل قالب‌بندی یا جست‌وجوی منبع تازه شود. ده دقیقه باید روی خود کار اصلی باشد.
- برای لحظه وسوسه، نیت اجرایی بسازید. نیت اجرایی که پیتر گلویتزر (Peter Gollwitzer) مطرح کرد، یک جمله «اگر... آنگاه...» است. مثلاً: «اگر خواستم گوشی را بردارم، اول یک پاراگراف می‌نویسم.» مرور پژوهش‌های گلویتزر و شیران نشان داد این نوع برنامه‌ریزی احتمال اجرای هدف را به‌طور معناداری افزایش می‌دهد.
- موانع حواس‌پرتی را از قبل بردارید. گوشی را در اتاق دیگر بگذارید، زبانه‌های غیرضروری مرورگر را ببندید و فضای کار را آماده کنید. هرچه دسترسی به راه فرار سخت‌تر باشد، ماندن روی کار آسان‌تر است.
- بعد از هر بار تعویق، خود را ببخشید. برخلاف تصور، این یکی از مؤثرترین گام‌هاست.
نقش بخشیدن خود و شفقت به خود
بسیاری تصور می‌کنند سخت‌گیری بر خود انگیزه انجام کار را بیشتر می‌کند، اما پژوهش‌ها خلاف این را نشان می‌دهند. مایکل وول (Michael Wohl)، پیکل و شانون بنت در پژوهشی که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد، دانشجویانی را بررسی کردند که برای امتحان اول خود اهمال‌کاری کرده بودند.
دانشجویانی که خودشان را به خاطر این اهمال‌کاری بخشیده بودند، برای امتحان بعدی کمتر اهمال‌کاری کردند. به گفته پژوهشگران، بخشیدن خود احساس منفی مرتبط با کار را کم می‌کند و در نتیجه نیاز به فرار از آن کاهش پیدا می‌کند.
سیروآ نیز در پژوهشی در سال ۲۰۱۴ نشان داد که اهمال‌کاران معمولاً شفقت به خود کمتری دارند و شفقت به خود می‌تواند بخشی از رابطه میان اهمال‌کاری و استرس را توضیح دهد.
شفقت به خود به معنی بی‌تفاوتی یا توجیه کردن تأخیر نیست. یعنی بپذیریم اشتباه کرده‌ایم، بدون حمله به خود، و به کار برگردیم. جمله‌ای مثل «این بار کار را عقب انداختم، مثل خیلی‌های دیگر، و حالا می‌توانم از همین نقطه شروع کنم» نمونه‌ای از این نگاه است.
نزدیک کردن خود آینده
چون بخشی از اهمال‌کاری به فاصله ذهنی با خود آینده برمی‌گردد، هر کاری که این فاصله را کم کند مفید است. یک روش، تصور دقیق خود در روز مهلت با جزئیات احساسی و موقعیتی است.
برای مثال، به جای «بعداً انجامش می‌دهم»، تصور کنید پنجشنبه شب ساعت یازده است، گزارش فردا صبح باید تحویل شود و شما خسته‌اید. این تصویر، هزینه تعویق را ملموس‌تر می‌کند.
هرشفیلد و همکارانش در سال ۲۰۱۱ همین ایده را با تصویر آزمودند. شرکت‌کنندگانی که تصویر پیرشده چهره خود را دیدند، در یک سناریوی آزمایشی سهم بیشتری از درآمد را برای بازنشستگی کنار گذاشتند. در یک آزمون میدانی بعدی، اثر کوچک‌تر اما همچنان مثبت بود.
کمک حرفه‌ای
برای اهمال‌کاری شدید و مزمن، درمان شناختی رفتاری از روش‌هایی است که اثربخشی آن در کارآزمایی‌های بالینی بررسی شده و نتایج امیدوارکننده‌ای داشته است، از جمله در قالب برنامه‌های اینترنتی که الکساندر روزنتال (Alexander Rozental) و همکارانش در سوئد آزمودند.
اگر اهمال‌کاری با اضطراب شدید، افسردگی یا مشکلات تمرکز همراه است، مراجعه به یک متخصص سلامت روان توصیه می‌شود. گاهی اهمال‌کاری مزمن نشانه مسئله دیگری مثل اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی یا افسردگی است که بدون تشخیص و درمان آن، راهکارهای عمومی اثر محدودی دارند.
باورهای نادرست رایج درباره اهمال‌کاری
چند باور رایج درباره اهمال‌کاری با شواهد پژوهشی همخوانی ندارد و گاهی مانع حل مشکل می‌شود:
- «اهمال‌کاری یعنی تنبلی.» اهمال‌کار معمولاً می‌خواهد کار را انجام دهد و درباره آن احساس گناه دارد. مشکل در میل به کار نیست، در تحمل احساس ناخوشایند همراه آن است.
- «اهمال‌کاری با مدیریت زمان حل می‌شود.» ابزارهای مدیریت زمان مفیدند، اما اگر احساس ناخوشایند مرتبط با کار حل نشود، فرد برنامه را هم عقب می‌اندازد.
- «زیر فشار بهتر کار می‌کنم.» پژوهش‌هایی مثل مطالعه تایس و باومایستر نشان داد که کیفیت کار اهمال‌کاران به‌طور متوسط پایین‌تر است. احساس کارآمدی زیر فشار بیشتر از رهایی از اضطراب می‌آید تا از کیفیت واقعی کار.
- «باید منتظر انگیزه بمانم.» انگیزه اغلب پس از شروع کار ظاهر می‌شود، نه پیش از آن. منتظر ماندن برای حال مناسب، خودش شکلی از اهمال‌کاری است.
- «اراده‌ام ضعیف است و تمام می‌شود.» نظریه «تحلیل رفتن خود» که باومایستر مطرح کرد و خودکنترلی را منبعی محدود می‌دانست، در آزمون‌های تکرار بزرگ و چندآزمایشگاهی نتایج اولیه را تأیید نکرد. بنابراین نمی‌توان اهمال‌کاری را صرفاً به تمام شدن اراده نسبت داد.
سوالات متداول
اهمال‌کاری یک اختلال روانی است؟
خیر. اهمال‌کاری در طبقه‌بندی‌های رسمی اختلالات روانی به‌عنوان اختلالی مستقل تعریف نشده است، اما اهمال‌کاری مزمن می‌تواند با اضطراب، افسردگی یا اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی همراه باشد. اگر زندگی تحصیلی، شغلی یا روابط را به‌طور جدی مختل کرده است، ارزیابی توسط یک متخصص سلامت روان مفید است.
تفاوت اهمال‌کاری با تنبلی چیست؟
فرد تنبل معمولاً قصد انجام کار را ندارد و از تأخیر ناراحت نیست. فرد اهمال‌کار قصد انجام کار را دارد، از تأخیر ناراحت است و اغلب در همان زمان مشغول کارهای دیگر است. اهمال‌کاری به فرار از احساس ناخوشایند مربوط است، نه به بی‌میلی کلی به فعالیت.
چرا با نزدیک شدن مهلت، ناگهان انگیزه پیدا می‌کنیم؟
طبق نظریه انگیزش زمانی، ارزش ذهنی یک کار با نزدیک شدن زمان پیامدش بالا می‌رود. همچنین در روزهای نزدیک به مهلت، ناراحتی انجام ندادن کار از ناراحتی انجام دادنش قوی‌تر می‌شود و تعادل به سمت شروع کار تغییر می‌کند.
آیا سرزنش کردن خود به ترک اهمال‌کاری کمک می‌کند؟
شواهد نشان می‌دهد که نه. سرزنش خود احساس منفی مرتبط با کار را بیشتر می‌کند و احتمال تعویق دوباره را بالا می‌برد. پژوهش وول، پیکل و بنت نشان داد دانشجویانی که خود را به خاطر اهمال‌کاری بخشیدند، در دفعه بعد کمتر اهمال‌کاری کردند.
کمال‌گرایی باعث اهمال‌کاری می‌شود؟
نه برای همه. مرور پژوهشی استیل رابطه ضعیفی میان کمال‌گرایی کلی و اهمال‌کاری پیدا کرد. آنچه بیشتر با اهمال‌کاری همراه است، ترس از اشتباه و نگرانی از قضاوت دیگران است. کسی که فقط استاندارد بالایی دارد، لزوماً اهمال‌کار نیست.
آیا اهمال‌کاری همیشه بد است؟
اهمال‌کاری به تعریف دقیقش تأخیری است که فرد می‌داند به ضررش است، پس پیامدش معمولاً منفی است. اما تأخیر هدفمند، مثلاً صبر برای رسیدن اطلاعات لازم یا اولویت دادن به کار مهم‌تر، تصمیمی منطقی است. اینکه برخی پژوهشگران از «اهمال‌کاری فعال» به‌عنوان رفتاری مفید سخن گفته‌اند، هنوز محل بحث است.
جمع‌بندی
اهمال‌کاری یعنی عقب انداختن داوطلبانه کاری که قصد انجامش را داریم، با آگاهی از اینکه این تأخیر به ضرر ماست. ریشه آن معمولاً کمبود وقت نیست. کار را عقب می‌اندازیم تا فوراً از احساس ناخوشایندش خلاص شویم و هزینه‌اش را به خود آینده منتقل می‌کنیم.
راه بیرون آمدن از شناختن و تحمل همین احساس می‌گذرد: نام بردن از احساس، تعریف اولین قدم کوچک، شروع کوتاه، نیت اجرایی برای لحظه وسوسه و بخشیدن خود پس از هر لغزش. اگر اهمال‌کاری مزمن است و با اضطراب یا افسردگی همراه شده، کمک گرفتن از یک متخصص سلامت روان قدم درستی است.
